Iiieeehh, ik heb me opgegeven voor schoolhockey, maar ik WIL HELEMAAL NIET! Ik vind het zó eng! Ik moet maandag selectie doen, maar ik durf niet meer!
Dit mag ik van Sophie, Aart en Milou niet meer zeggen..maar ik doe het lekker toch!!
Naja, ik denk eigenlijk niet dat het helpt als ik zeg dat ik het niet kan, dus vanaf nu ga ik zeggen dat ik onwijs goed kan keepen, en dat het vooral helemáál niet eng is..en dat ik het gewoon durf!
..Zucht..
Wish Me Luck..Maandag 13.45 uur.
(jaa, ik heb iets om over te schrijven)
EINDELIJK HEB IK MIJN IPOD WEER TERUG, en nog een nieuwe gekregen ook!
De batterij was helemaal geflipt, hij vertelde me dat ‘ie leeg was, ookal had ik hem net van de USB-kabel afgetrokken
Natuurlijk teruggebracht, en met de garantie een GLOEDNIEUWE gekregen JOEPIEDEPOEPIE!
Ik dacht trouwens dat ik dat ding nooit gebruikte, maar toen hij eenmaal weg was miste ik hem zo verschrikkelijk!
Náchten liggen huilen, schreeuwen, krijsen..maar niets hielp, hij kwam niet terug!
En toen, toen kreeg ik een SMSje van mama dat ze een nieuwe Ipod had gekregen, ik was door het dolle heen. Ik skipte gelijk de rest van mijn lesuren en fietste als een gek naar huis. Daar aangekomen pakte ik een laken en schreef er met koeienletters op: WELCOME HOME MIJN LIEVE IPOD! Mooi versierd natuurlijk, en opgehangen boven de deur. Toen die klus geklaard was, sprintte ik naar de keuken om een taart te bakken, speciaal voor míjn Ipod. Ik dacht dat hij chocolade-slagroom wel lekker zou vinden. Toen ik klaar was met de taart, zette ik een kopje thee en ging aan tafel zitten. Precies 3 minuten, 32 seconden en 7 afgebeten nagels kwam Ipod binnen, ik liep gelijk naar hem toe, en knuffelde hem innig. Natuurlijk huilen, tranen vloeiden over mijn wangen. De gang stroomde over, het liep de keuken in, tot aan kniehoogt…..
Zo, ik denk dat ik later romanschrijver ga worden
..*Zucht. Ik kán gewoon niet meer bloggen, ik bedoel..ik vergeet de site heus niet, want het is mijn homepage. Ik begin zelfs op de pagina waar ik gelijk kan gaan typen, maar toch..toch ben ik inspiratiloos. Vroeger verzon ik hele verhalen. en ik vind het ook zo leuk om te schrijven, maar ik weet mijn god niet wat.
Dûh..dom! Ik heb gewoon een writersblock! O my god, HOE kom je daar van af? Wááh!!!
Nou, als iemand tips heeft waarover ik kan typen (zeg niet: ‘wat je dagelijks meemaakt’ want dat is het probleem, ik maak niets spannends mee) of om van mijn writersblock af te komen, TELL ME!!!
M.
En jahoor..Merel Deelman heeft weer een excuus om niet meer te bloggen
Het wordt zowaar een beetje eentonig!
Maargoed, deze keer is het een echte goede reden..Ik ben benieuwd hoe lang ik het vol ga houden, maar dat merken jullie vanzelf. Zodra ik weer regelmatig ga bloggen, heb ik me niet aan mijn afspraak gehouden
Oja, moet ik wel even de reden vertellen..
Let goed op jongens en meisjes, ik ga namelijk HARDER (/effectiever) WERKEN! En het is bij deze opgeschreven, dus elke keer als ik internet opstart zie ik mijn eigen woorden terug! (ik heb namelijk mijn eigen site als startpagina..ofcourse!) Dat betekend geen TV, geen computer en dat soort prut voordat ik alles af heb en geleerd..Tsja, zwaar, maar het gaat me (hopenlijk) lukken!
Het moraal van dit verhaal..wordt niet wanhopig, ga niet gillen, blijf gewoon jezelf..I’ll be back!!