Ohjeah, ohjeah!
ZON!
Ik hou van de zon.. Winter is ook heerlijk, maar alleen als er sneeuw ligt. Aangezien dat in Nederland nooit gebeurd (behalve dan die halve dag..) ga ik toch voor de zomer.
Kijk. Ik zal het proberen uit te leggen.
’s Ochtends doe je je ogen open en het eerste wat je ziet zijn zonnestralen die door de kieren van je gordijnen heen piepen. Met een zucht sta je op en je rukt de gordijnen open. Gelijk valt er een hele hoop licht op je gezicht, knipperend met je ogen kijk je naar buiten en je ziet dat de lucht wolkloos blauw is.
Als je dan naar buiten stapt om naar school te fietsen, voel je amper verschil tussen binnen en buiten. Onderweg naar school voel je de zon in je gezicht branden.
Eenmaal op school zie je uit elk raam dat je kijkt de zon, de groene bomen en de strak blauwe lucht. In de pauze loop je naar buiten om op het gras te gaan zitten en daar je lunch te eten. Achterover leunend in de zon, stop je de ene hap na de andere in je mond. Je vindt het jammer als je de bel hoort gaan dat je weer het lokaal in moet.
Na school wordt het bijna leuk om huiswerk te maken; lekker buiten aan de tuintafel.
Heerlijk toch? Ik krijg een accute behoefte om naar Egypte te fietsen (vliegtuig is een beetje te duur voor mij)! Nog niet overtuigd? Okee.. nu het tegenovergestelde.
’s Ochtends doe je in het donker je ogen open. Met een zucht knip je je nachtlampje aan. Gelijk valt er een schelle bundel licht in je gezicht, knipperend met je ogen sta je op. Je doet geen moeite om je gordijnen oen te doen, want het is toch pikkedonker buiten.
Als je dan naar buiten stapt om naar school te fietsen, komt een ijzige lucht je tegemoet. Snel nog een paar handschoenen pakken!
Onderweg naar school heb je geen gevoel meer in je vingers, zijn je lippen paars en doen je oren pijn van de kou.
Eenmaal op school begint het een beetje licht te worden, uit elk raam dat je kijkt zie je een troosteloze grijze lucht en kale bomen. De zon is nergens te bekennen. In de pauze loop je naar de aula om je lunch te eten. Bibberend stop je de ene hap na de andere in je mond, het tocht verschrikkelijk in de aula en je bent blij als de lessen weer beginnen en je naar een lekker warm lokaal kunt.
Na school begint het opnieuw. Weer de ijzige kou in. Thuis ga je direct naar je kamer waar je de verwarming zo hoog mogelijk zet en met pijnlijke handen begin je aan je huiswerk.
It’s your choise!
Vandaag is/was mijn mam jarig. Lekker uiteten geweest.. beetje aangeklooid, geld uitgegeven aan andere mensen dan mama en kado’tjes gegeven.
Geen feest ofzo, want nee, ‘daar heb ik geen zin in!’
Eigenlijk best gek; vroeger had je een aftelkalender, kon je elke avond een kruisje zetten.. netzolang tot het ein-de-lijk je verjaardag was. De avond voor ‘de big day’ kon je eigenlijk niet slapen en lag je met opengesperde ogen te wachten op wat er komen ging, als je dan na úren staren in slaap viel, was je een paar uur later alweer klaar wakker. Het moeilijkste was altijd dat je moest doen alsof je nog sliep, want als papa, mama en de rest van het gezin je dan wakker kwamen maken, was het natuurlijk niet leuk als je al wakker wàs.
Maargoed, eenmaal wakker gemaakt en kado’tjes gekregen en opengescheurd in het ‘grote bed’ mocht je je máááánden van tevoren klaargelegde (nieuwe) kleren aan. Daarna huppelend naar benden om je te vergapen aan de slingers, ballonnen en andere versiersels. Achja, een kinderhand is snel gevuld!
Zo jammer dat ik dat nu eigenlijk niet meer heb. Elk jaar wordt het jarig-zijn steeds minder spannend, al zijn de kado’tjes natuurlijk nog steeds erg gunstig om te krijgen.. Hebberig kind, ja ik weet ‘t! Al hoop ik stiekem toch niet dat mijn verjaardag zo stilletjes voorbij gaat als die van mijn mama vandaag. Ik vind het juist wel heerlijk, een dagje alle aandacht voor mij!
Nu genoeg gefilosofeerd over vroeger. Ik denk dat ik maar eens fijn ga dromen over de àllergrootste verjaardagsfeestjes die ik ooit heb gezien. Met meer taart dan je op kunt, meer mensen dan je handen-schudden kunt en meer ballonnen dan dat je ze kunt tellen.
Sweet dreams!